NUNCA QUISE SER POETA | a Jaime Gil de Biedma


NUNCA QUISE SER POETA | a Jaime Gil de Biedma 

Sólo quise ser poema para temblar en tus ojos. 
Nunca quise ser poeta,
para templar esta vida con la sombra de tu amor huido 
y soñar con tus hombros de luna, un dulce amanecer. 
Tu cuerpo, tabernáculo encendido de mi pasión ahogada, 
soporta ésta, tu renuncia y tu muerte.

Sólo quise ser poema, 
nunca quise ser poeta y me surgieron de pronto:
palabras como madejas 
como ramos de Jacinto,
y sones y rimas viejas
que embriagan mi cama vacía
con el sabor de tu ausencia.

¡Cómo te quise amigo! ¡Cómo te amé!
y ¡cómo!, no puedo olvidarte. 
Por ello; ¿cómo decirlo?
Sólo quiero ser poema.

No sudor sucio de sexo rápido y vacuo, 
ni mentira roída de rata preñada, 
ni el sabor de una alcoba corrompida y necia. 

No más falsos paraísos el amor reclama. 
¡No!, lo dije antes:
Sólo quise ser poema. 
Nunca quise ser poeta.

Comentarios

Publicar un comentario

Gracias por participar y/u opinar en mi blog.

100% Poesía (Derechos de Autor Reservados)

Lo más leído

PARALELO SUR (revisado), 2018

Al Alba

Se Beben La Luz (a Gloria Fuertes)

"Les passions... segons Rafael Argullol": el futur (27/05/2015)

EMBRIÁGUENSE, Charles Baudelaire

"Les passions, segons Rafael Argullol": La por

Sexo Mandamiento - “101 Kid”

Pecator | Et In Arcadia Ego (nuevo)